Na een lange toernee met Missie, lijkt het erop dat Bruno Vanden Broecke in de hoedanigheid van Witte Pater meer volk naar het theater lokt dan de priester naar zijn kerk. Met niets in de handen en niets in de mouwen, kruipt Vanden Broecke in de huid van een een oude maar nog steeds vitale missionaris die terugblikt op zijn leven. Hij praat over eucharistie, en over God, maar ook over vastzitten in de modder, oorlogen, stinkende wondes en geweerlopen tegen uwe kop. “En dan opnieuw kiezen, uw keuze herbevestigen, gelijk ne vlucht met de vlieger, die moet ge ook herconfirmeren”. David Van Reybrouck schreef deze pakkende monoloog op basis van tientallen interviews met missionarissen uit Congo. Geen dode letter, maar een verhaal des mensen.

"een godsgeschenk" (Knack)
"een verbluffende, ontroerend-harde voorstelling" (De Morgen)
"een fantastische tekst… een uitzondelijke interpretatie" (Le Soir)
"theatervoorstelling van het jaar" (Klara)
"een groot acteur… écht theater" (La libre)
"Bruno Vanden Broecke zet zijn misschien meest overrompelende vertolking ooit neer. Applaus" (De Standaard)
"Een bijna noodzakelijke avond van bezinning, verwondering en ontroering" (De Volkskrant)
"Meesterlijk smeedt Van Reybrouck geestige, ontroerende, woedende, schokkende en wanhopige momenten aaneen... en laat ons verpletterd achter" (NRC Handelsblad)