De taartverdeling van de wereld

Raven Ruëll en Jos Verbist werkten als regisseur al bij KVS, Theater Antigone, NTGent, Bronks, Arca Gent en ettelijke andere organisaties. Ze doceren aan het RITCS en het Conservatorium in Luik. Samenwerken met jong talent is een rode draad in hun traject. Raven was tot en met 2010 lid van de artistieke kern van KVS. Nu komt hij terug, met een voorstelling die hij en Jos maakten met hun studenten. Aanleiding: de Grote Oorlog. Realiteit: die rondom ons. Die we desondanks niet zien. Maar na deze voorstelling wel. De wereld een geweten schoppen, is dat geschiedenis? Het is in elk geval goed theater.

De mens heeft geen historisch bewustzijn, kreunde Goethe al. L’histoire se répète. En we vertikken het eruit te leren.
Twee jaar lang verdiepten Jos Verbist en Raven Ruëll zich in de geschiedenis van de Grote Oorlog. Het resultaat: Oeps, of het Groote Mondiale Taartgevecht in 17,5 Burleske sketches. Is die oorlog ooit opgehouden?, vragen ze zich af. Dezelfde machten spelen vandaag in conflicten. Dezelfde strategische plekken in het Midden-Oosten worden bevochten. Het gebied is een kruitvat van tegenstelling, een wespennest waar iedereen tegen iedereen vecht. En dat beïnvloedt onze hele wereld.

Maar welke geschiedenis leren wij? Hoe wordt ons het heden getoond? Vragen wij ons genoeg af waarom iets gebeurt?
Onze eerste voorstelling van het nieuwe seizoen legt u de wereld van vandaag uit. U ziet de absurditeit van de werkelijkheid, de eindeloze en uitzichtloze carrousel van geopolitieke spelletjes. Een carrousel die terug te voeren is tot één langgerekt groot taartengevecht.

Oeps, of het Groote Mondiale Taartgevecht in 17,5 Burleske sketches geeft u bijtende satire, even absurd als de wereld zelf. Verteerbaar tonen wat we veel te weinig zien: het is een kunst.

Dit evenement maakt deel uit van GoneWest, de culturele herdenking van WO I door de Provincie West-Vlaanderen. 

EEN GESPREK MET DE MAKERS

Tijdens een van de eerste weken van het repetitieproces spreken we met regisseurs Jos Verbist en Raven Ruëll. De onderzoeksfase is afgerond en ze zijn volop bezig om alle informatie in een voorstelling te gieten, samen met de groep acteurs die ze hebben uitgezocht.

De taartverdeling van de wereld
Jos: “We zijn twee jaar lang in de materie van de Eerste Wereldoorlog gedoken en we hebben ontdekt dat er veel parallellen met vandaag te trekken zijn. Ook toen draaide het om het Midden-Oosten. Weinig mensen weten dat misschien, maar nog tijdens de Eerste Wereldoorlog is het Midden-Oosten verdeeld geweest tussen Frankrijk en Engeland. Sykes en Picot, twee ambtenaren hebben toen een lijn getrokken door het gebied om te bepalen wat onder Franse of Engelse invloed zou komen. Dat soort taartverdeling van de wereld is de oorzaak van vele oorlogen.”

Raven: “Die actualiteit wordt een grote insteek van Oeps: wie heeft er baat bij oorlog? Wie heeft er allemaal geld verdiend tijdens WOI en wie maakt er vandaag winst op? Wat er nu gebeurt, is dat het Westen spooksteden creëert in Irak en Syrië, waar clans het met elkaar uitvechten en waar wij het plat bombarderen. We zijn er chaos aan het creëren, omdat dat economisch interessant is. Omdat we zo vrij baan hebben om alle olie te claimen. Eigenlijk is dat een nieuwe vorm van kolonisering. Niet meer met de sandalen en de korte broek in Congo, maar het is net zo goed uitbuiting op grote schaal.
Die smerigheid van de macht krijgen we bijna nooit te zien. Niemand stelt zich nog de vraag waarom iets gebeurt.”

De mensen een geweten schoppen.
Jos: “Wij willen die vraag wel stellen. We zouden graag hebben dat ons publiek met een zeker bewustzijn naar buiten gaat. We willen dat mensen op een andere manier naar het nieuws gaan kijken.”
 
Raven: “We gaan er prat op dat we hier persvrijheid hebben, en vrijheid van meningsuiting.  We gaan met potloden in de hand manifesteren om die vrijheid te beschermen, maar de informatie die we krijgen is altijd ideologisch gekleurd. Ze speelt in de kaart van het regime dat op dat moment heerst, wie dat ook is.
Ik ben het een beetje beu dat veel jonge makers zeggen “We hebben geen opinie. We willen alleen maar vragen stellen.” In de tijd van Louis Paul Boon was het geen probleem om te stellen dat je de mensen een geweten wilde schoppen. Waarom nu wel?
Misschien daarom dat we er net voor gekozen om met zo veel jonge mensen te werken. Ik vind het belangrijk dat net deze inhoud door jonge makers wordt verdedigd, om zo van het cliché af te geraken als zou de nieuwe generatie niet in politiek of geschiedenis geïnteresseerd zijn.”

Mensen raken met wat ons kwaad maakt.
Jos: “We hebben hierover al een aantal voorstellingen gemaakt in het Conservatorium in Luik en in het RITCS, en het meest bevredigende daarin voor mij was toen er studenten bij mij kwamen en zeiden: “Ik heb op een foute manier geschiedenis gekregen, want ik weet hier helemaal niets van af.” Er was een studente die in Brussel af en toe thee ging drinken bij Marokkanen en Maghrebijnen. Ze heeft een getuigenis geschreven over hoe ze daar naar televisie zat te kijken en hoe dat er helemaal anders uit zag. “Als daar beelden getoond worden van Bagdad en Damascus, voel ik de pijn van de mensen die zitten,” schreef ze. “Ze zien iets helemaal anders dan wij.” Daar hoop je als theatermaker op. Dat je een voorstelling kan maken die iemands manier van kijken of denken kan veranderen. We willen iets creëren met wat ons geraakt heeft in de hele geschiedenis van WOI en daarna. Over wat ons daarin blijft raken.“

Raven: “We sturen het proces natuurlijk wel, maar ook de acteurs kunnen met ideeën komen. We doen beroep op de intieme en persoonlijke verontwaardiging van iedereen die mee speelt. Hoe kunnen zij als kleine mens of acteur de mensen raken met wat hen kwaad maakt? Dat willen we hen laten doen.”

Jos: “We willen de wereld uitleggen, daar komt het op neer. Daarom moeten mensen komen kijken.”

Raven: “Om het heden te begrijpen, misschien. Maar in de eerste plaats omdat er goed theater te zien zal zijn.”

Info & tickets