Interview Bahar Temiz

In ICE creëert choreografe Bahar Temiz vluchtige poëtische sculpturen door aan touwen te trekken, ze te doen golven, met elkaar te verweven, in elkaar te wikkelen en te verknopen. ICE wil ons wijzen op de vele waarschuwingen die de aarde ons geeft over haar – en onze – toekomst, terwijl ze elke dag verder opwarmt en de ijskappen smelten. Over die koude die alles doordringt vertelt ze in dit interview. 

Als Turkse choreografe vestigde je in Parijs. Hoe zou jij je plaats als artiest in deze wereld beschrijven? 

“Ik verhuisde van Istanbul naar Parijs, om zo een financieel stabiel leven te kunnen opbouwen, mede dankzij het werkloosheidsstatuut voor artiesten. Frankrijk en België zijn nog steeds de beste landen om als freelance artiest te wonen. Ik hoop dat dat zo blijft. Ik voel me gesteund door het professionele systeem en door mijn collega’s die genereus ideeën delen en constructieve feedback geven. In Turkije werkte ik meestal in gallerieruimtes en soms in de showbusiness: beide onzekere sectoren. Ik vond er ook niet de discursieve aanpak die ik nodig heb om geïnspireerd te raken. Parijs is the place to bevoor artiesten, of toch als je genoeg energie hebt om mee te kunnen.”

Je hanteert een specifieke vorm van storytelling, die niet alleen op beweging is gebaseerd. Hoe verhoudt het lichaam zich tot de tekst in je werk? 

“Tekst is altijd al aanwezig geweest in mijn werk, als performer en als choreograaf. Ik hoor graag de stem van performers – zodat wij niet alleen veronderstellen dat ze een stem hebben maar het ook echt beseffen. Zelfs wanneer we het over abstracte bewegingen hebben, hebben we te maken met lichamen. Een lichaam is politiek in se: het draagt een verhaal in zich. Zelfs zonder een politiek standpunt in te nemen, is een lichaam bezitten een politieke daad. Abstractie en beweging worden politiek door het kader, de context en de mensen waaraan ze gerelateerd zijn. Binnen de podiumkunsten zijn er veel uitdagende vragen waarmee onze lichamen te maken krijgen. Ik ben zelf enorm gefascineerd door de overlevingsvraag. Ik wil me situaties inbeelden waarin lichaam en geest één worden en worstelen met de vraag: hoe kunnen we samen overleven?”

‘The sudden appearances of the patterns in the world bring a sense of coherence and above all connection. In the old way of saying it, tales were spun; they were threads that tie things together and from them the fabric of the world was woven. In the strongest stories we see ourselves, connected to each other, woven into the pattern, see that we are ourselves stories, telling and being told.’

The Faraway Nearby – Rebecca Solnit 
 


Je hanteert een specifieke manier van storytelling. Op welk punt in het creatieproces breng je tekst en beweging samen? 

“Ik begin meestal vanuit een concept te schrijven. Tekst is van in het begin aanwezig. Tijdens het creatieproces probeer ik naar iets fysiek én theoretisch te zoeken, zoals de probleemstelling bij het schrijven van een thesis. Zelfs wanneer het lijkt dat de twee op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben, schijnt er een soort reflectie daarvan door in mijn choreografieën. Het is aanwezig zonder echt op de voorgrond te treden. Voor ICE wilde ik graag met touwen werken. In The Faraway Nearby van Rebecca Solnit staat een essay over draden en verhalen. Ze beschrijft hoe een labyrint een plaats zodanig kan indelen dat je in een heel beperkte ruimte een lange reis kunt maken. Daarnaast hou ik van het idee van de transformatie van de repetitie- en theaterruimte. Zo kwam ik ertoe deze vluchtige sculpturen te maken met touwen en mijn lichaam.”

Antarctica neemt een centrale plaats in het verhaal van ICE in? Vanwaar de fascinatie voor dit onderwerp?

“Naast mijn werk met touwen met ik geïntrigeerd door pure ruimtes en een wit-op-wit-estethiek. Tijdens mijn research rond Rebecca Solnit stootte ik op een essay over ijs. Ik wist meteen dat ICE de titel van mijn voorstelling zou worden. Vanaf dat moment begon ik me te verdiepen in de geschiedenis van ijs en dus ook van Antarctica en de Everest. Ik heb veel verhalen gelezen over mensen die het continent verkend hebben. Ik hou van die existentiële nood aan een zoektocht, om jezelf bloot te stellen aan gevaarlijke situaties en terzelfdertijd open te bloeien en jezelf en de wereld echt te ontdekken. Het doet me denken aan de mythe van Sisyphus: de man die een leven lang een rotsblok tegen een steile bergwand moest opduwen omdat hij de goden te veel had uitgedaagd. Het blijven volharden, zelfs al levert het je geen concrete resultaten op, dat bewonder ik. Uit een moeilijke situatie kan een persoon de motivatie halen om die situatie te overstijgen. Ik heb een diepgeworteld verlangen om mezelf in onmogelijke situaties te laten belanden. Het is een manier van evolueren, groeien en leren – als tegengewicht aan het sterven.”

Cookies
KVS maakt gebruik van cookies. Omdat wij jouw privacy willen waarborgen én de gebruiksvriendelijkheid van je bezoek aan onze websites willen verbeteren. Wij vinden het belangrijk dat je weet hoe en waarom wij deze gebruiken.
Lees onze privacyverklaring