Bahar Temiz (geboren in 1983 in Istanbul) ontwikkelt een performatieve praktijk waarin het lichaam en taal instrumenten worden voor observatie en transformatie. In het hart van haar onderzoek ligt het verlangen om de wereld te begrijpen door urgente vragen in de materialiteit van het lichaam te verankeren en ze vorm te geven binnen de performatieve ruimte.

Na haar studie filosofie aan de Université Paris IV – La Sorbonne volgde ze een dansopleiding aan de Artez Dance Academy in Nederland. Vervolgens zette ze haar opleiding voort in het choreografische programma Ex.e.r.ce 09/10 aan het Centre Chorégraphique National de Montpellier. Bahar behaalde het Franse staatsdiploma voor het lesgeven in hedendaagse dans en een master in Dans aan de Université Paris VIII – Vincennes Saint-Denis. Momenteel volgt ze de cursus Fascia, Meditatie en Dans bij Nadine Quéré in Parijs.

Als performer werkte ze samen met kunstenaars zoals Marc Vanrunxt en Ivana Müller. In 2015 co-creëerde ze Trailer, gepresenteerd in Salt Beyoğlu in Istanbul. In 2016 werkte ze met Felix Mathias Ott aan M.A.R.S., dat op verschillende festivals werd gepresenteerd, waaronder Tanz im August in Berlijn en de Sharjah Biënnale.

Haar werk staat in nauwe dialoog met scenografie. Sinds 2020 werkt ze regelmatig samen met beeldend kunstenaar Pol Matthé en componist Charo Calvo. Ze beweegt zich soepel tussen theaters en musea en is momenteel verbonden als geassocieerd kunstenaar bij KVS, waar ze een reeks podiumprojecten ontwikkelt — ICE, PUNKT en BĒTON. Deze projecten onderzoeken de relaties tussen beweging, tekst en scenografie en gaan in op hedendaagse thema’s zoals klimaatverandering, migratie, isolatie en representatie.

ICE, opgebouwd rond een dynamische constellatie van touwen en geïnspireerd door het verhaal van Antarctische ontdekkingsreizigers die naar de Zuidpool raceten, stelt de vraag: wie was de eerste — en wie zal de laatste zijn die onze opwarmende planeet betreedt?

BĒTON, dat beton zowel als materiaal als metafoor gebruikt, reflecteert op hoe vloeibare materie verhardt en zo scheidingen creëert tussen binnen en buiten. Begeleid door vierentwintig zachte blokken en een kussen onderzoekt Bahar het begrip thuis: wat zou je meenemen als je moest vertrekken en nooit meer kon terugkeren? Het stuk resoneert ook met de oproepen van reddingswerkers die na de aardbeving van 2023 in Turkije en Syrië naar overlevenden zochten: “Is er iemand die mij — of ons — hoort?”