Choclo, Choclo, Pochoclo is een performatieve, auditieve en choreografische lezing die de melodramatische en toxische relatie die Latijns-Amerika heeft met geld en schuldencycli op scherp stelt.

De lezing is opgebouwd uit vier aktes en verweeft choreografie, geluidskunst, archief en fictie tot een scenisch onderzoek naar de manieren waarop kapitaal het materiële en zintuiglijke leven in de regio organiseert. Stem, beweging en geluid worden choreografisch materiaal en doorkruisen een landschap waarin humor samengaat met melodrama en kritisch denken.

Choclo en pochoclo — maïskolf en popcorn — fungeren als metaforen voor de spanningen die Latijns-Amerika doorkruisen. Choclo verwijst naar voorouderlijke kennis, lokale economieën en bestaansvormen die zich verzetten tegen een extractieve logica, terwijl pochoclo staat voor maïs die door het “koloniale vuur” is getransformeerd en witgemaakt.

Via een hybride taal blijft de voorstelling vragen stellen over schuld en over de manieren waarop die door onze lichamen en geschiedenissen heen loopt, en door de manieren waarop we Latijns-Amerika belichamen, vertellen en vormgeven.