In Love, een intieme dans- en geluidsperformance, speelt met het narratief van de liefde en hoe die zich verhoudt tot tijd.

Aan het eind van de jaren 1870 tracht Eadward Muybridge het snelste renpaard uit die tijd al rennend vast te leggen op foto. Op de tweede dag van het experiment, wordt een schaduw op beeld gevangen met de belofte om een ongrijpbaar moment voor eeuwig vast te houden. Maar wat is nu een moment en wat is eeuwigheid? En wat heeft liefde er mee te maken? Het perfecte moment, een kus, de eerste blik, de eerste ‘ik houd van jou’ … Zouden dit gewoon herinneringen, illusies of fictie, kunnen zijn? 

Is het een verhaal dat we onszelf blijven vertellen zodat het realiteit wordt? Een ogenblik dat alweer voorbij is zodra het opgemerkt wordt, zoals het snelste paard in volle snelheid. We willen van liefde een perfect verhaal maken, maar de werkelijkheid is complexer en gaat verder dan onze verbeelding – gezien verbeelding onze realiteit steeds verder weg trekt.

Het contrast tussen droom en werkelijkheid wordt vertaald in een serie van fragmenten en In Love bevraagt hoe we die liefde construeren en ensceneren. In Love gaat over hoe het hart neervalt, hoe het breekt, hoe het geneest en hoe illusies worden doorbroken. In Love is een vraag naar tederheid en nabijheid met de wens om terug te spoelen, te versnellen en te onderbreken.

KVS-gezicht Bahar Temiz werkte samen met sound designer Charo Calvo (eveneens een vertrouwd gezicht in KVS) aan de voorstellingen ICE en PUNKT. Samen hernemen ze nu Temiz’ solo In Love uit 2016 en werken ze rond thema’s als liefde, oorlog, tactiliteit, snelheid en eeuwigheid, voor een dans die zijn inspiratie vond in de geschiedenis van de film en audiovisuele kunsten.
 

“But how do you determine the exact moment when a story starts? Everything has always started from the beginning, the first line of the first page of every novel goes back to something that has already happened outside the book. Or the real story is one that starts ten or a hundred pages ahead and everything before is just a prologue. The lives of individuals of the human species form a continuous intertwine, in which every attempt to separate a piece of living that has meaning separately from the rest - for example, the meeting of two people that will become decisive for both of them - must bear in mind that each of them carries with them a fabric of environments made by other people, and that from the meeting will in turn produce other stories that will separate from their common history.” – Italo Calvino