In the afterglow is een ode aan de moeder en het ballet. De 31-jarige Emiel Vandenberghe danst samen met de 82-jarige balletlegende Birgit Keil een duet dat een ontmoeting is tussen generaties, tussen meesteres en leerling, tussen artistieke moeder en zoon. 

De oer-relatie tussen moeder en kind geldt in In the afterglow als het kloppend hart van een fysiek en emotioneel onderzoek binnen een uiterst professionele context: Wat betekent het om het podium te delen met het lichaam dat jou gevormd heeft, als mens én als danser? 

De afterglow verwijst hier naar een moment na de schittering: de nagloed die achterblijft als de zon is ondergegaan. Het is het restlicht, het is de gloed die blijft hangen nadat iets is gedaan, ervaren of bereikt; het gevoel dat voortduurt na succes, na virtuositeit, na een hoogtepunt. Zowel Emiel Vandenberghe als Birgit Keil hebben nog altijd dat streven naar technische perfectie in hun lichamen gloeien, terwijl ze beide al voorbij de climax van hun eigenlijke balletcarrière zijn. De beheersing hebben zij nog altijd om in de nagloed ervan te blijven dansen, via een oude taal die nog voelbaar is, maar niet langer beoefend wordt als in een klassieke strakke hiërarchie van de balletwereld. 

In the afterglow wordt een futuristische Piëta: geen religieus tableau, maar een sculptuur in beweging waarin zorg, gewicht en overgave circuleren. Niet één lichaam dat het andere optilt, maar een voortdurend wisselende constellatie van dragen en gedragen worden. In deze voorstelling wil Vandenberghe een balans vinden tussen dat streven naar technische perfectie en een diep persoonlijke, bijna instinctieve vertaling van de band tussen moeder en kind, tussen danser en icoon, tussen discipline en overgave.