In 1983, ernstig verzwakt door de ziekte waaraan hij vier jaar later zou overlijden, trad José Afonso nog één laatste keer op in de Coliseu dos Recreios en de Coliseu do Porto. Omringd door zijn vaste muzikale medewerkers stond hij met waardigheid en emotie op het podium. Het concert in Lissabon, opgenomen door RTP, groeide uit tot een referentiepunt in het collectieve geheugen van Portugal en werd later bewaard in een album, een video-opname en recent ook in een gerestaureerde editie die bijna het volledige optreden herstelt.

José Afonso, ao vivo nos Coliseus, 1983 is een multidisciplinaire voorstelling die muziek, theater, performance en poëzie met elkaar verweeft. De artistieke leiding is in handen van Gonçalo Amorim, met originele teksten van Lígia Soares, Marta Figueiredo, Miguel Cardoso, Rui Pina Coelho en Susana Moreira Marques. De productie heeft niet de bedoeling om het oorspronkelijke concert te reconstrueren, maar om het via een hedendaagse benadering opnieuw uit te vinden, geïnspireerd door gig theatre, een hybride vorm die de energie van liveconcerten combineert met theatrale vertelling, en zo de erfenis van Zeca met creatieve vrijheid en emotionele diepgang herinterpreteert.

De voorstelling vertrekt vanuit het symbolische afscheid dat deze concerten vertegenwoordigden: niet alleen het afscheid van een artiest, maar ook van een tijdperk. Met het heengaan van José Afonso leek Portugal tegelijk afscheid te nemen van de revolutionaire utopie van april 1974, op een moment waarop het land zich op nieuwe veranderingen voorbereidde. Vanuit dat historische en emotionele besef roept de productie de moed, melancholie en veerkracht van een volk op, en viert ze de herinnering aan een van haar grootste zangers en de onuitwisbare echo van zijn stem in de opbouw van de Portugese democratie.