Een gecancelde acteur en een jonge actrice bereiden zich voor op POWERPLAY. De actrice zegde toe op dit project omdat ze het belangrijk vindt  om het over machtsverhoudingen binnen de podiumsector te hebben. Zij is onstuimig en wil vooral ‘iets’ voelen, de vloer op, spelen!  Tegenover zoveel branie hapert de acteur. Hij beredeneert, reflecteert, blokkeert, … 

Tussen hen speelt een generatiekloof, een verschil in opleiding en de machtsverhouding tussen een gevallen ster en een aanstormend talent. 

De actrice:

Vanavond beginnen we elke keer opnieuw.

We gaan niets afmaken. 

Dan weet u dat alvast. 

Jullie mogen kijken. 

Niet babbelen, 

niet zingen, 

niet rechtstaan.

Hoesten ook liever niet. 

Daar is hij heel gevoelig voor. 
 

Straks als hij begint te spreken, zal het over hem gaan. 

Maar nu nog niet. 

Nu heb ik uw aandacht.
 

Elk begin is een kleine leugen

Waarin alles nog kan

Geen groot gebaar. 

Een hand die beweegt

Een mens die doet 

Alsof hij iemand anders is.

In de hoop eindelijk zichzelf te mogen zijn.
 

Voor POWERPLAY zit Valentijn Dhaenens voor het eerst in de regiestoel. Hij peilde bij acteurs Bruno Vanden Broecke en Andie Dushime naar hun persoonlijke ervaringen. Samen onderzoeken ze: is het theater een mijnenveld geworden onder invloed van maatschappelijke gevoeligheden? En kan theater dan nog wel bestaan onder deze omstandigheden?