Een slapeloze nacht. Een spiegelbeeld dat terugkijkt. Een dag die langzaamaan verandert in een nachtmerrie. Een wereld waarin fictie en werkelijkheid voortdurend door elkaar lopen, en waarin niemand ooit volledig losstaat van macht, verlangen of de systemen die hen vormen… 

Welkom in het universum van Nona Demey Gallagher.

Volgend seizoen brengt Demey Gallagher met Copyriot, A Room of His Own en Don Quixote, Which Was a Dream drie voorstellingen naar KVS waarin haar terugkerende spanningsvelden telkens een andere vorm aannemen.

Wat betekent het om mens te zijn in een wereld die doordrongen is van machtsstructuren? Waarin wie we zijn nooit volledig losstaat van economische, seksuele en ideologische systemen, en waarbinnen uitgesproken meningen rond deze conflicten plaats moeten ruimen voor nuance en kritische vraagstelling? Nona Demey Gallagher zoekt niet naar pasklare antwoorden, maar trekt dynamieken en vraagstukken net verder open. 

Wat ontstaat, is een spanningsveld vol botsingen en scheuren: tussen vrijheid en controle, individualiteit en systemen, verlangen en de angst om los te laten. Wat je dacht te weten, wordt in twijfel getrokken met een onheilspellend randje. Geen hapklare verhalen, maar een voortdurend zoeken, confronteren en aftasten binnen instabiele ruimtes waarin alles begint te wankelen. Figuren en ruimtes functioneren daarbij niet alleen als personages of settings, maar als dragers van ideeën. 

Zo wordt Demey Gallaghers theater een plek van frictie. Figuren uit verschillende tijden en ideologieën worden tegenover elkaar geplaatst in geconstrueerde confrontaties: radicale feministische stemmen, vrijdenkende filosofen, mediapersonages, je eigen “perfecte” ik. De focus ligt niet op wie ze zijn, maar wat ze vertegenwoordigen in Demey Gallaghers grotere vraagstukken rond macht, lichamelijkheid en vrijheid.

Die spanningsvelden keren dit seizoen terug in Copyriot, A Room of His Own en Don Quixote, Which Was a Dream. 

Copyriot 
23 > 24/9/’26 @ KVS BOX

In Copyriot van Krapp (het gezelschap met Mats Vandroogenbroeck en Timo Sterckx) verschuift de focus naar de dubbelganger. Centraal staat de spanning tussen het geconstrueerde zelf (gevormd in het eigen hoofd en vandaag de dag ook vaak online) en een realiteit die zich daar nooit volledig naar laat vormen. Een versie van jezelf die je tegelijk aantrekt en afstoot. Een conflict tussen wie je wil zijn en het besef dat dat beeld mogelijks altijd buiten bereik zal blijven.

A Room of His Own 
8 > 9/10/’26 @ KVS BOX

In A Room of His Own vertrekt Demey Gallagher vanuit Andrea Dworkin, die pornografie ziet als een systeem dat geweld tegen vrouwen aanmoedigt en best tot een einde komt. In een koortsdromige nachtmerrie botst ze met Hugh Hefner en de Markies de Sade: twee figuren die elk een totaal andere vorm van seksuele vrijheid vertegenwoordigen. Bij Hefner verschijnt verlangen als commercieel product, bij De Sade als radicale ideologie zonder morele grens. Tegelijk ontstaat er frictie tussen verschillende feministische posities: tussen terugtrekking en controle enerzijds (zoals Dworkin die verdedigt), en een seks-positieve benadering van vrijheid anderzijds.

Don Quixote, Which Was a Dream 
17 > 20/3/’27 @ KVS BOL

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Kathy Acker, wordt in Don Quixote, Which Was a Dream, de riddersqueeste opengetrokken. Waar traditioneel een mannelijke held zijn obstakels overwint om op zoek te gaan naar betekenis en erkenning, vertrekt hier een vrouwelijke figuur vanuit een abortuskliniek. Van daaruit ontvouwt zich een grillige, satirische reis waarin liefde, falen en verbeelding elkaar ontmoeten. Een universum vol groteske, archetypische figuren uit de Amerikaanse politiek en (pop)cultuur waarin parodie en waanzin de grens tussen fictie en werkelijkheid voortdurend doen vervagen.

Demey Gallagher onderscheidt zich door haar capaciteit om grote maatschappelijke vraagstukken binnen te brengen in surreële en bevreemdende ruimtes, en door haar consequente interesse in het snijvlak tussen plezier en onderwerping, vrijheid en beknelling. Ze toont macht niet als het abstracte gegeven dat het is, maar maakt het zichtbaar op fysiek, sociaal en emotioneel niveau.

Absurditeit en grotesk spel zorgen ervoor dat scènes tegelijk licht en verontrustend kunnen zijn. Humor en ongemak bestaan naast elkaar, zonder elkaar op te heffen. Een scène kan tegelijk komisch en wrang zijn, en precies in die spanning ontstaat wat Demey Gallagher zo uniek maakt.

Theater wordt zo een ruimte van blootlegging: een plek waar de toeschouwer niet buiten de vraagstelling kan blijven staan, maar onvermijdelijk positie moet innemen.