Twintig jaar geleden veranderde een ongeval mijn lichaam. Sindsdien bevat een deel van mijn gezicht titanium en platina. Na verloop van tijd begon deze intieme technologische aanwezigheid te resoneren met andere ervaringen van transformatie, verplaatsing en herconfiguratie. RUDERAL komt hieruit voort, maar probeert geen autobiografisch verhaal te reconstrueren. In plaats daarvan vraagt het wat een lichaam kan doen met wat het heeft doorgemaakt.

De titel verwijst naar ruderale planten: soorten die verschijnen op verstoorde grond, tussen scheuren, resten en ruimtes die door menselijke activiteit zijn gevormd. Hun volharding en de kracht waarmee ze groeien waar hun aanwezigheid onwaarschijnlijk lijkt, spreken me aan. In RUDERAL verschuift dit beeld naar het lichaam: een territorium dat al doorkruist is door ervaringen, herinneringen en materialen, en dat volhardt, muteert en andere manieren van bestaan vindt.

Het choreografische onderzoek vertrekt vanuit een lichaam in een staat van alertheid, tegelijk doorkruist door dierlijke, plantaardige, mechanische en digitale krachten. Beweging ontstaat uit de kruising van deze logica's: vibratie en glitch, impuls en herhaling, continuïteit en breuk. Transformatie wordt niet voorgesteld, maar fysiek geproduceerd via deze spanningen. Ook stem en geluid werken als krachten die beweging en perceptie kunnen veranderen.

RUDERAL verbeeldt het podium als een poreus ecosysteem waarin lichaam, geluid, materie, licht en ruimte elkaar beïnvloeden. Het organische en het technologische verschijnen niet als tegenpolen: kabels kunnen wortels worden, een voorouderlijke puls kan een digitale glitch ontmoeten en een aanroeping een speculatieve fictie.

Uit deze kruisingen ontstaat het onderzoek naar Latinofuturisme. Niet als representatie van Latijns-Amerikaanse identiteit en evenmin als vastgelegde esthetiek, maar als instrument om te verbeelden via gemengde herinneringen, verplaatste talen en gevoelige geografieën. Verleden en toekomst nemen niet langer gescheiden plaatsen in. Het voorouderlijke kan zich naar voren projecteren, terwijl technologie oude herinneringen kan dragen.

RUDERAL wil deze onstabiele ruimte bewonen: een lichaam als landschap, archief en wezen in wording. Een scenisch organisme dat groeit tussen wat het zich herinnert, wat het tegenkomt en wat het nog niet kan benoemen.