De Zuid-Amerikaanse forensisch antropologe R.L. is een expert in bottrauma die wereldwijd werkt aan de identificatie van slachtoffers van gedwongen verdwijningen. Nadat ze decennia actief was in een vakgebied dat – tot onze verbijstering – blijft groeien, besloot ze een groep kunstenaars te benaderen met een eenvoudige maar diepgaande vraag:

“Ik heb in botten materiële gegevens wetenschappelijk afgelezen, en dat resulteerde in honderden wetenschappelijke rapporten. Ik wil weten wat er zou ontstaan als we diezelfde gegevens via muziek zouden uitlezen. Ik ben ervan overtuigd dat er nog meer te horen valt.”

Wij voelen ons diep vereerd door dit verzoek. Door R.L. te worden opgeroepen – en misschien ook door de vermisten die haar op hun beurt hebben opgeroepen – om een andere manier te creëren om te kijken of te luisteren naar gruwelijke gewelddadige gebeurtenissen. Zij vragen ons om hen opnieuw te herinneren: hen terug te verweven in de ecologie van materie en betekenis waaruit onze wereld bestaat.

Kan muziek een plek worden waar we de doden op onverwachte manieren tot ons laten spreken? Hoe kunnen we ons afstemmen om werkelijk te luisteren naar de botten, de lichamen, de verhalen, de conflicten, het geweld en de ongelijke verdeling van publiek rouwen? En wat kunnen we leren over hoe wij altijd met elkaar verweven zijn, levend of dood?

Dit is een werk bevolkt door overgangsvormen en instabiele bestaanswijzen die voortkomen uit de betekeniscrisis die gedwongen verdwijning met zich meebrengt. Een werk over de noodzaak om de dialoog tussen levenden en doden voort te zetten, vooral in de context van staatsbeleid dat gericht is op de massaproductie van schimmen.