Choreograaf en danser Seppe Baeyens (°1981) maakt werk dat zich situeert op de grens van wat traditioneel als dans en theater wordt beschouwd. Van die grens maakt hij een vruchtbare artistieke onderzoeksruimte voor een sociaal, verbindend experiment. Sinds het begin van zijn carrière beschouwt hij intergenerationaliteit en diversiteit als noodzakelijke voorwaarden om dans in zijn meest menselijke, kwetsbare en essentiële vorm te tonen. Tornar (2015), INVITED (2018) en Birds (2021), de drie voorstellingen die Baeyens de voorbije jaren binnen het dansgezelschap Ultima Vez concipieerde, zijn stapstenen in een breder project van artistiek en sociaal onderzoek. ` 

Baeyens’ kunstpraktijk is een expliciet antwoord op de vele uitdagingen van een steeds diverser wordende stedelijke samenleving. Hij werkt vooral met individuen en groepen die zich om verschillende redenen niet door kunst en cultuur aangesproken voelen of er geen toegang toe hebben. Baeyens initieert hiervoor intense en duurzame trajecten met sociale organisaties en buurtwerkingen. Ook binnen zijn nieuwe werkstructuur Leon vzw organiseert hij wekelijks open dansateliers, waar iedereen welkom is. 

Participatie en co-auteurschap zijn belangrijke uitgangspunten van Baeyens’ democratiserende en verbindende visie op kunst. Ook ‘gemeenschap’ is één van de kernwoorden van zijn werk. Het creëren van een gemeenschap is zowel methode als finaliteit. Maar Baeyens vult dit begrip heel anders in dan het huidige politieke discours. Of beter gezegd: hij vult het niet in. Het is geen inhoud, maar een houding. Het gemeenschappelijke is een proces. De gemeenschap is niet het vertrekpunt, maar het (tijdelijke) resultaat van een gedeelde dans- en (samen)leefervaring.  

Zijn nieuwe creatie Kosmos (2027) in samenwerking met KANAL-Centre Pompidou & KVS is gebaseerd op het idee van een Museum voor iedereen: een museum waar alle mensen zich in kunnen herkennen en waar ze zich welkom voelen. In deze voorstelling is de museumbezoeker co-auteur van een gedeelde choreografie en worden patronen binnen het gekende museumparcours doorbroken. Kosmos speelt zich echter niet enkel binnen de museummuren af. Met het lichaam als levende sculptuur kiest Baeyens voor langdurige en doorlopende interventies waarbij de grens tussen de museummuren en de publieke ruimte vervaagt.