Junior Mthombeni is theatermaker, acteur en muzikant. Zijn werk staat bekend om de explosieve kracht waarmee het maatschappelijke thema’s, muzikaliteit en de complexiteit van identiteit samenbrengt in hedendaags, bruisend theater.

Sinds 2009 is hij artistiek leider van het SINcollectief, waarmee hij furore maakte met voorstellingen als Troost (met hiphopcollectief NoMoBS), Rumble in da Jungle en Reizen Jihad. Die producties brachten grootstedelijke verhalen naar het podium, wars van clichés, met een directe en gelaagde stijl waarin muziek, tekst en beeld versmolten tot zintuiglijk theater.

Samen met schrijver Fikry El Azzouzi en muzikant Cesar Janssens richtte hij het collectief Jr.cE.sA.r op. Dit trio tekende voor enkele van de meest spraakmakende voorstellingen van het afgelopen decennium, waaronder Malcolm X en Drarrie in de Nacht. In Malcolm X werd de figuur van de zwarte burgerrechtenleider via slam, beats en toneel tot leven gewekt voor een nieuw publiek – een voorstelling die werd omschreven als een breekpunt in de Vlaamse theatergeschiedenis. Drarrie in de Nacht bracht het verhaal van vier jongemannen in een multiculturele stad als een vlijmscherpe mix van poëzie, straattaal en sound.

Ook repertoire krijgt bij Mthombeni een nieuwe gedaante. Samen met Michael De Cock regisseerde hij L’Homme de La Mancha, een eigentijdse bewerking van Jacques Brels klassieker naar Don Quichot, die werd geprezen om haar poëtische beelden, rauwheid en verrassende finale. Met Hannibal – eveneens in samenwerking met Michael De Cock – bracht hij het levensverhaal van de beroemde generaal uit Carthago op scène, als een visueel en muzikaal gedreven zoektocht naar identiteit, macht en geschiedenis.

In 2020 maakte hij indruk met Dear Winnie, een internationale productie waarin negen actrices en zangeressen van Afrikaanse afkomst hulde brachten aan Winnie Madikizela-Mandela. De voorstelling, waarin dans, zang en persoonlijke getuigenissen samenkwamen, groeide uit tot een collectieve viering van vrouwelijke kracht, overlevingsdrang en verzet. Voor Mthombeni was het ook een eerbetoon aan zijn vader, voormalig ANC-strijder, en aan de erfenis van verbonden strijd.

Datzelfde jaar verdiepte hij zich in zijn muzikale roots met Sangoma Flight, een swingende en melancholische ode aan blues, soul en de kracht van performance. In Who’s Tupac? (2021) zette hij het genre op z’n kop met een radicale talentenjacht waarin jonge spelers op zoek gingen naar wie zij zijn in verhouding tot een icoon als Tupac Shakur.

Met Vaderlandloos (2021) bracht Mthombeni zijn meest persoonlijke werk tot dan toe. In deze solo verweefde hij het verhaal van zijn Zuid-Afrikaanse vader, zijn Mechelse moeder en zijn eigen ervaringen als zoon van twee werelden. De voorstelling werd een rauwe, ritmische en emotionele zoektocht naar identiteit, verbondenheid en herstel, die zowel intiem als maatschappelijk resoneerde. Vaderlandloos werd geselecteerd voor Het TheaterFestival en kreeg lovende kritieken voor zijn eerlijkheid en intensiteit.

In 2023 bracht hij samen met Jr.cE.sA.r de voorstelling R.I.S.A. (Reckless Idiots Seeking for Absolution), een scherpe, humoristische ode aan de lach als overlevingsstrategie. In een chaotisch tijdperk waarin alles onder druk staat, zoekt R.I.S.A. naar ruimte om te ademen, te lachen en te rebelleren. De voorstelling bracht een nieuwe lichtheid in het werk van Mthombeni, zonder de scherpe rand te verliezen.

In 2024 werkte hij in Barcelona samen met Gerardo Salinas aan de voorstelling WTF in het Teatre Nacional de Catalunya. WTF is een brutale, geëngageerde reflectie op identiteit, privileges en maatschappelijke blindheid, gebracht als een rauwe collage van taal, ritme en confrontatie. De samenwerking met Salinas bracht twee uitgesproken artistieke stemmen samen in een voorstelling die nergens omheen draait.

Met de voorstelling Hannibal, een samenwerking met Michael De Cock, zette hij in september 2024 KVS op haar kop. “Door de grenzen tussen al deze kunstvormen te vervagen stelt Hannibal het hiërarchische en binaire zelfbeeld van het Westen ter discussie,” stelde de Theaterkrant. Ook zijn meest recente voorstelling, Burning City (SOCHA, hetpaleis, KVS en theater arsenaal), deed in 2025 de grondvesten daveren. “Burning City suggereert een mogelijke weg uit het theater, naar een veel intuïtiever en muzikaler ritueel van samen betekenis geven aan binnen- en buitenwereld,” aldus Wouter Hillaert in pzazz.

Junior Mthombeni blijft in al zijn werk trouw aan een fundamentele overtuiging: dat theater geen spiegel is, maar een motor voor verandering. Zijn voorstellingen willen niet alleen raken, maar ook uitdagen, bevragen, wakker schudden.